شلاق مي زنم به پشت خط خطي. ضربه هاي من صافش نمي كند، تنها تيزي ها را جابجا مي كند و زاويه هارا تنگ و گشاد،  اما همچنان خط خطي مي ماند.

صداي مردانه پيري فرياد ميكشد: « كارش رو بساز، به تو هم ميگن شير؟! يا بره؟! »

خنده زنانه اي پژواك ميشود.

به چشمان اين عاقله مردان و بالغه زنان خيره مي شوم. چندي سر تكان ميدهند، چندي آه ميكشند و چندي واي مي گويند. موج نچ نچ هايشان به زمينم مي كوبد. اشك ميريزم.

بيرون از اين مخمصه رسول شيطان سيگاري روشن بر گوشه لبم مي گذارد و بطري جيبيش را به دستم مي دهد و جاده ها به سرزمين موعود ميرسند، محصور در آبها...