این بچه یه قاشق چوبی از جنس بکر طبیعت دست گرفت و سوپ توهم من رو مزه مزه کرد، به نظرش طعم خوبی داشت، مزه جاویدان خیال همراه با ادویه خود پرستی که هوا را به بوی ستایش آغشته میکند، اما ترجیح او یک خوراک رئال سبک و ساده بود که نفاخ نباشد و آدم را گرفتار نکند به دغدغه گوزیدن و من به عنوان آشپز تأثیر گرفتم از این حس چشایی...