در الفباي ماده، نيستي هميشه بوده است و هست ، از بيگ بنگ تا تولد و از مرگ تا بي نهايت...اين بودن كم وناچيزاست كه هميشگي نيست ، اين زمان كوتاه و طلايي زنده بودن...